już jutro, moi przyjaciele

skończy się świat niebo

przekwitnie zimnym mrokiem

a księżyc w smutku odwróci

się od nas

wtedy nadejdzie nasz czas

czas w ciemnych przestworzach

obfitych pełnym owocem

chwili i zapomnienia

nieśmiertelne białe okręty

śnione samotnymi nocami wreszcie

nabiorą ciepłego wiatru w żagle

uderzą w pełen granat morza

potężne niepomne powędrują

aż po kres po zenit

a oni ich

wściekły wzrok

usta przepełnione goryczą

zgorzkniałe języki przeklęte

znaki prawdy i symbole

w potędzie naszej dumy

zgniją samotnie

już jutro, moi przyjaciele

przyjdzie nam otworzyć oczy

zapomnieć wszystkie niewypowiedziane

słowa przełknąć skrywane łzy uśmiechy

gwiazdy ułożą się na nowo w historię

świata

a nas

nas już

tam nie będzie

***

Podpisano: Kapitan Kot,

pozdrowienia, towarzysze